Бир өмирлик сабақ болсын…

Танысларымыздың бириниң айтыўынша…

Талаба жийнелериме ижараға үй сөйлесип бердим. Үй ийеси жазыўшы-шайыр болып, ол адамның шәрти, ижарашылар ҳәмме ханаларды тазалаўы, аўқат писириўи, ыдыс-табақларды жуўып қойыўы, дүкәнға барып келиўи, қулласы, усы үйде барлық жумысларды ислеўи керек еди. Бул жумыслар есесине ижара ҳақын алмаўы ҳәм азық аўқатқа кететуғын қәрежетлерди де өзи төлеўин айтты. Жийенлериме ижара пулын төлемеўи, қәрежет етпеўи, ҳәтте, азық-аўқат та бийпул болыўы жүдә жағып кетти ҳәм дәрҳәл разы болды…

Арадан алты ай өтип, жийнелерим алдыма келип «биз ол үйден қашып кетемиз» деди. «Неге?» дедим ҳайран болып. «Жанымызға тийди. Бийзар болдық. Жумысларымыздан кемшилик таўа береди. Жуўған ыдысларымыз жақпаса қайтадан жуўдырады. Писирген аўқатларымыздан да кемшилик табады. Қәлесе дузы пәс, қәлесе астына қаспақ қатқан деп бийзар етеди. Дүкәннан алып келген затларымыз да жақпаса, басқасына алмастырып келиўге мәжбүр етеди. Шай суўып қалыпты деп жыр шығарады. Үй тазалаўды болса, қоя бериң. Және оның үстине, кийимлерин жуўдырып, утюглетеди. Бир мәрте болса да рахмет айтпайды. Оның орнына урыса береди. Кеўилди бийтақат етип, темеки шегеди. Бул адам басқа жаққа көшип кетиўимизге де жибермейди. Қулласы, бийзар болдық, қашып кетемиз» деди…

Арызларын еситип, бираз үндемей қалдым. Кейин, «Қараң, бул жумыслар ҳәр бир шаңарақта бар жумыслар. Ҳәр бир ҳаял бул жумысларды азаннан кешке шекем артығы менен орынлайды. Күйеўи ямаса қәйин енеси рахмет айтпайды. Ислеген жумыслары ҳеш қашан жақпайды. Аўқатларынан кемшилик табады, гәп еситеди. Жуўылған кийимлеринде айып болады. Баласына қарайды, суў тасыйды, сыйыр саўады, нан жаўады, кир жуўады. Бул жумыслардың есесине ҳеш қашан марапатланбайды, миннетдаршылық еситпейди. Күйеўи жақса да, жақпаса да, урса да, сөксе де жасаўға мәжбүр. Билесизбе? Сизде бар имканият оларда жоқ, олар сиздей қашып кете алмайды» дедим…

«Ер адам үйинен шығып кетсе, бәри бир қайтып келиўди нийет етеди, ҳәттеки дүньяның арғы шетине кетсе де. Туўылған үйин таслап кетиў, оннан бир өмирге айрылыў нийети менен шығып кетиў аңсат дейсизбе? Бул айралық, бул жоғалтыў, бул машақат ҳәр бир қыз, ҳәр бир ҳаялдың басында бар саўда…

Cоның ушын да, қарындасларыңыз, сиңлилериңиз үйиңизге келгенде хош кейпият пенен күтип алың, кеўиллерин көтериң, жоқары ҳүрмет көрсетип, мийман етиң, ҳаялыңызға да усыны айтып қойың. Сизиң үйиңиз олар ушын жабық есик емес, буўлыққан қәлби рәҳәт тапсын. Сиз олардың кеўиллерин алың. Бул енди сизге бир өмирлик сабақ болсын» дедим…

Maslahatim.uz сайтынан «Тоқпақ ата» мешити имамы Барзу Ибрагимов таярлады.

  • 627 мәрте оқылды

Paziylet.uzҚарақалпақстан мусылманлары қазыяты веб-сайты